Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
insanın büyük serüveni yansımış mermere ellerinden fışkıran hüneri berrak bir gökyüzü oturmuş ölüme tanık yüzünün bir yanma.
İsim nedir ki Bulutlara yazılır geçerYüzüm nedir ki Akar suya çizilir ………………..
Seni saklayacağım inan Yazdıklarımda, çizdiklerimde, Şarkılarımda, sözlerimde. Sen kalacaksın kimse bilmeyecek Ve kimseler görmeyecek seni, Yaşayacaksın gözlerimde. Sen göreceksin, duyacaksın Parıldayan…
Ham ervahta her zaman endişe var, evham var Benimse insanlığa, adalete sevdam var Varsın gökler gürlesin, varsın şimşekler çaksın Hak bildiğim…
“Asla öldürmeyeceksin” Tevrat, Göç 20 “Senden önce inenlere, sana inen kitaba da inanırlar…Onlar Tanrının gösterdiği doğru yoldadır, onlar kurtulurlar…” Kur’an, Bakara…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Arı mısın türkü boku musun ne Seviyorum seni taşıran damla Adın yazılı gün sonlarına Kaldırdığın…
Attım. Boyalar ne işe yarayabilir Yalnızlık için karadan başka Hangi rengi kullanabilirim Kuru masa, donuk…
bütün bayraklarımı çektim gönderlere, kanımın sıcak rengine boyadım kenti. taşlar döşedim öfkelere giden yola, elimin…
Bahar mezarına gömsünler sizi Yapraklar gibi buluştunuzdu Kokular gibi seviştinizdi Bahar mezarına gömsünler siziYaz mezarına…
Ömrün o büyük sırrını gör bir bak da Bir tek kökü kalmış ağacın toprakta Dünya…
Beş kere yedi mi dediniz, dursun Yıldız, poyraz, gündoğusu, dursun fasulya mı dediniz, dursun Ben…