Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Yüklediler her belâyı Çeke çeke akşam ettik. Sıkıntıyla dişimizi Sıka sıka akşam ettik.Kuş saydılar “kör-budala” Kondurdular daldan dala Kazdıkları her kanala…
Bugün terimden tuzunu ayırdım Tenimden kokunu Kırmızı bir şarapla yıkadım bu sabah yüzümü Artık fark etmiyorum yokluğunuİntihar kokusu yok havada Serin…
Koku, tad, sıcak… sende her aradığım vardı: Seni soğuk bulanlar, ısıtamayanlardı.
pirim aziz mahmud hüdayi’ye…soy durur aba durur hane halkı bellidir ol naci’nin güruh’u bir tek nefese bakar adem’in cennetinden dönen yankı…
Sen uzaklara gitsen de kalır Bu dinmeyen sarhoşluğu denizlerin Yıkanır güzelliğinle dalgalar Durur ıslak kumlarda ayak izlerinGidersin bu s………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ölü bir böcek nasıl hapsolduğu kehribar içinde………………..
Çocuk düşerse ölür çünkü balkon Ölümün cesur körfezidir evlerde Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların Anneler…
1. koşu Kör bir ozan anlattı bunları, Atların da ruhu vardı Troya önünde, Ta Hades’ten…
Denize atılmış şiirdir bence Yurtsayan, yurdu bi………………..
Ey bir muharebe meydanında Avuçları kanımla dolu, Kafası gövdemin altında, Bacağı kolumun üstünde, Cansız uyuyan…
hazırlandın diyelim bir yolculuğa “bu,yalnızlığıda olabilir”diyor birisi dayanıklımısın bakalım silahın nedir ilkin asfalt ve beton…