Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
ne vakit yüzükoyun uzansam kuma saat daima onikiyi vuruyor imam-hatip gözleriyle bir kadın yüreğini kaybetmiş beni arıyor yatsam diyorum seninle yatsam…
Seni sevmek mor denizlerdi biraz Ne kadar gidilse bir o kadar bitmeyen Umutlar ve yıkılmalar ardında direnilen Seni sevmek mevsimler içinde…
‘İnsan insanın Kurdudur’ diyor Bir düşünür Ve ekliyor: ‘Bellum omnium cantra omnes’ Yani Yatkındır savaşa Birbiriyle herkes… Şu sonuç çıkar Bu…
GEL ‘Gelmezsen yeminli gülmez talihim Senin ellerinde ölüm tarihim’ Geçmiş zamanları sildim takvimden Sana ayarladım bütün saatleri Sana hazırladım bütün yarınları…
Koç, en bencil, en egoist Boğa, ta doğuştan realist İkizler, çözülmez bir bilmece Yengeç, doktor ister her gece Aslan, en önde…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Kısacık yoğun bir akşam herkesin yüzünün bir anıya karıştığı yoğun bir akşam bana bir memur…
Nedir bu geceyle gelen birsam? Duyuyorum serzenişlerini. Karanlıkta ağzının yerini Arıyor deli gibi hafızam.’Yanıyor unutulmuş…
Baktık çıldırmak işten değil Söndürüp attık cigaramızı Baktık olacak gibi değil Bir adam düşündük camların…
Tadını, yağmura duygulanmanın Paylaşır kuşlarla biri gizlice Gülmesini tutamamış bir sincap Sallanır utanç bahçesindeYalnız atlar…
Kızkulesi’ni düş getiren pay senetleri Kısa günde kapış kapış gittiİşçisi köylüsü öğrencisi şairi Tam tamına…
Bellek durduğunda unutuş tırmalar kapıları aynı sözler tekrar yine tekrar kapandır, kısılıp dönülür beynin içindeağız…