Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Akdeniz göklerinden Köpüklerden, limon çiçeklerinden Gözlerimde kalan Güzel aydınlık -Nesrini bir defa öptüm
sanırım geleceğim, ellerimle başa çıkabilirim yürüyüşümü değiştirdim, paçama çamur sıçratmıyorum kuşkulanıp koşsam anlarlar o kumral kızı sevdiğimi aradığım adresleri çıkarabilirler gezindiğim…
rastlaşmasak bulanır kırbaç tutan gözlerin ardındaki yalnızım, üfledin mumu gittin uzakta uyuyunca sandın ki söner kandil bir bakıma eksikti, her bakımdan…
SEVGİ İLE SEVGİYE KARŞI-ETİKA-134İnsanlar, gelmeleriyle yalnızlıklarını dağıtanları severler. Gitmeleriyle kendilerini yalnız bırakanlara âşık olurlar.
El etek öpmeden geldin bu günlere, Küçülmeden tutkularına, Yenilmeden ihtiraslarına, Mahçup olmadan kendine, Çocuklarına ve dostlarına. Alnında ter, Gözünde ışık, Gönlünde…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Hayattan ders veriyor diye öğretmenleri kızdıran Tuzu bir bulmuş çocukları saklamadan güldüren dünyaya Su kaçırmaz…
Sanskritçeye çekilmiş atlar gibi geceleri o geceleri soyutlanmış uykular ağıyor parmaklarından
Öyle güzel ki ölürüm artık Beyaz uykusuz uzakta Kars çocukların da Kars’ı Ölüleri yağan karda…
Piri Reis geri çekmiştir haritasını Azmayı çoktan unutmuştur hayvanlar; Başlamıştır Sultanahmet sürüncemesi, Kız………………..
Güzel kadınları severim, İşçi kadınları da severim, Güzel işçi kadınları Daha çok severim.
Ölürken çocuklarımı unuttum Küçük deniz kirpikleriyle sabah Denedim bütün sabahları.Sana sürgünümün şarabını bıraktım al Mumlarını…