Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Yanlış mı hatırlıyorum bir elin kapı arasında kalmış eşikten, son kez gibi bakıp ‘gecikirsem meraklanma’ demiş olmalısın fakat o ses! ezilen…
Hicran kucağında tuttuğun sırdaş, Çağlamış, bulanmış, durulmuş olsun, Sözüne, sazına güven de yanaş, Kulağı ezelden burulmuş olsun.Boş kafa gezdiren seyyahlar gibi…
Bu nasıl ayrılık, bu nasıl veda Gözlerin kal diyor, dudakların git. Bakışın anahtar, sözlerin kilit, Ellerin aç diyor, dudakların git. Ayrılık…
Yaşamak bir denizdi önceleri Şimdi olsa olsa yalnız sevinçtir Ne acılar ne gözyaşları Onun güzelliğini silebilir Kayaları ellerimizde ufalayarak Kurduğumuz küçük…
Gurbette sahipsiz bir yolcu gibi Gideni götürür yollar affetmez Takvimden dökülen bir yaprak gibi Düşeni götürür yıllar affetmezYoluna halılar serilir sanma…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
I.Eleni’nin ElleriBir gün Eleni’nin elleri geliyor Her şey değişiyor. İlk İstanbul şiirden çıkıp yerini alıyor…
Damakta serçe gibi seken bir şarap şimdi Ustamın üzüme attığı enfes düğüm; Ve gözetimi altında…
Ben güzel günlerin şairiyim Saadetten alıyorum ilhamımı Kızlara çeyizlerinden bahsediyorum Mahpuslara affı umumiden… Çocuklara müjdeler…
Hitler amca! Bir gün bize de buyur. Kakülünle bıyıklarını Anneme göstereyim. Karşılık olarak ben de…
Ne zaman elleri zambakli padisah olursam Sana uzun heceli bir k………………..
Manzara uyanır doğrular kendini Neden sonra gökyüzü gelirAynasını tutar………………..