Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Öldüren Gülüş Yalnız devletler değil Güzeller de savaş çıkarır Yol keser adam öldürür Günde kaç can alır bir gülüş Kim bilir…
Beni bir yaza gömdülerdi bir zaman Her yer olabilecek bir kuytulukta Bir kadın vardı bir balkonda Sesinde yaralı bir gül olanHayat…
Başkasını yakan zulüm seni de Yakar amma neden sonra anlarsın. Sahtekârın imanı da, dini de Kokar amma neden sonra anlarsın.Gün gelir…
DİYEN DİYENEBiri ben zenginim dedi Biri ben mühendisim dediBiri ben gemiciyim dedi Öbürü yanaş da bir görelim dediBiri züppeyim dedi Şapkayı…
İsterdim ki toprağımda bile Bir damla ışık bulunsun; Ey ölüm karanlığını bana lşıklı bir tas içinde sun! ..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Önü Kapalıçarşı; Arkası Mısırçarşısı…………………
Bulutu kestiler bulut üç parça Kanım yere aktı bulut üç parça İki gemiciyken Van Gogh’dan…
yazı orda geçirdik kışa gerek kalmadı safça acemice şarkılar söylendi oyunlar oynandı sözde sevinç haline…
Sokağımsan Ben anahtarı çevirdiğim zaman Kapanan evin kapısı değil, Senin kapın olsun açılan. Adresimsen, Mektuplarım…
Sevdiğin kentlerin selamı sanki Sülüs kamyon şoförleri Kufi hamallar Anılar hep sonbaharda gibidir astrakan gecede…
I Senin için aldığım menekşeleri Çalgıcılara dağıttım Son gece Son defa başlıyan sabah Yatağımı yine…