Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
pirim aziz mahmud hüdayi’ye…soy durur aba durur hane halkı bellidir ol naci’nin güruh’u bir tek nefese bakar adem’in cennetinden dönen yankı…
BİLAdının üstüne Anılar koyma. Sen mezar değilsin.Anılar Adının ardından gelsin. Sen duvar değilsin.
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeğiİnsan…
kendime kuytu bir ölüm arıyorum yalnızca kendime düşlerime sokak kedilerinin gözleri giriyor, korkuyorum boynunu kendi bileğine dolayıp asılan bir adam kanını…
Her nasılsa yalnızsın Bir giz gibi deliyor yüreğini cansıkıntılarının burgusu ve hep bir şeyler eksik gibi bir şeyler bekler gibisinYeni bozgunlar…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Bir biz varız güzel öbürleri hep çirkin Birde bu terli karanlık Sonra bir şey daha…
Mutsuzluk gülümseyerek gelir, adıyla süslenmiştir; Banliyo treninde rastladığımız Sınav saatini kaçırmış liseli kız,………………..
Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamayaKalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar Evler çocuklar mezarlar çizerek…
Köşe başını tutan leylak kokusu Yakamı bırak da gideyim………………..
Bir sargın umut yakaladım onu kuşandım Serin mavi bir gökyüzü buldum onu kuşandım Denizde doğru…
Birgün, bir yagmurla garip garip -Çolugu çocugu terk edecegim.- Bir sevgiyle doymayacak kalbim,anladim Alip basimi…