Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Gün gelir yaşanmaya değecek zaman biter İnsanda güç tükenir, şeref biter, şan biterSesler duyulmaz olur, solar renkler ansızın Yıllardır yüreğine………………..
Düşümde gördüm Özcan Tekgül’ü. SIrtında kızıl bir pelerin.Ey Aşk ve Ölüm Meleği! Kentler senindi. Çamurda açtın yitik zakkum; Hûlyânla dirildi kışlalardaki…
Beni tanımadın mı dedi Bir sözcük bir sözcüğe Çevir zamanın sayfalarını Belleğini iyi yokla İyi bak gözlerimin içine Anılar devşir yüzümdenBir…
Bir çift yaprakmış dalında yumuşacık Tutmuşum tutmuşum ellerinden senin Düşmüşüz yavaşça bir sakin derenin İçindeymişik yeşilmişik sazmışıkBalıklar gibiymiş sessiz ve karanlık…
Odysseusİki adım önümde gidiyor pazar yerinde, başında eskjmiş keten bir kasket; her tezgahın önünde yinelenivor aynı soru: “domates kaça, ………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Odada Neydi onlar, açmalık belki; Camekânda neft, güherçile, Belki de rum ateşi.Yanıbaşımızda Bir su akardı…
IIGelin gülle başlayalım atalara uyarak Baharı koklayarak girelim kelimeler ülkesine Bir anda yükselen bir bülbül…
Şimdi utançtır tanelenen sarışın çocukların başaklarında.Ovadan gözü bağlı bir leylak kokusu ovadan çeviriyor o küçücük…
Ayışığında oturuyorduk Bileğinden öptüm seniSonra ayakta öptüm Dudağından seniKapı aralığı………………..
Kaçtığı bilinmeyen bir ülkesinde cinler padişahının, bir yeniyetme. Değiştirmiştir adını, saçlarını kazıtmıştır. Soğuk bir tabanca…
İlkokulu bitirdiği gün Cumhuriyet şairi, Saçında kurdelesi Lozan gibi; Sonra her yıl öldürüldü, öldür………………..