Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Sen tek başına değilsin Yağmurda koşan taylar gibi Ve toprağı iyice kavrayan Kökler kadar akranın var Omuzlarında hayat ve şiir Alınterinden…
Ben en çok insandan korktum anne En çok insandan Okudukça tarih kitaplarını Yüzyıl savaşlarını, kardeş kavgalarını Bir saltanat uğruna kıyılan canları…
Çocuk gibi tiril tirilliğinle kucaklardım seni.. Yazlar ve unutuşlar geçerdi. Günlerin güneşini içerdim. Sessizce aşkın teri dolardı kasıklarıma… Fıçılarda damıtılmış şarap…
ÇİZİMBen ağacın resmini çizdim, Hiç kimse için.. Daha ne yapraklarını yapıştırdım, Ne de adını koydum Yemişlerin.. Onu Bir anlama yakıştırdım.Adınıza büyüyor…
Aydedenin paltosunu Kim giydirir anne Gözlüğünü bastonunu Kim bulup verir eline Yıldızlar mı verir Yıldızlar Aydedenin Torunları mı anneAydedenin yemeğini Kim…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Tam üç ay hasta yattım, kendimi bilmeden ve şehrin sokaklarını, tavlada dübeş kapısını unuttum. sevdiğim…
Bir lamba yanıyor hafif ve sarı Garip bir yolculuk, tren ve geyve Bir hançer bölüyor,…
itip beni balıma dadanan bu çağı sevmedim………………..
Şimdi dünya boşlukta yavaş Sen bütün canlılardan uzaksın yalnızsın Rüzgâr uslandı doruklarda Dağ çiçekleri uykuya…
Size baktım. Sesin eski ve yalnız Sizi soyuyorum. Büyük ağzınız.Gözlerinizi alıyorum. Gözle- riniz Ortaçağ. Kocaman…
sen kader ağacı değilsin – nedeni bu tutkularına bırak kendini bir soluk va………………..