Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Uyandım kar aydınlığında O küçük kasaba uykuda Uykusuz bir sıra kavak Hem gider hem dinlerim Düş önüme yol göster derem benim…
Yitirdim Soluk aldığım büyük çatıyı Kuşun kanadığı ağaçtan göğü Otu yıldızı tozu denizi çiçeği Çitle çevrilmiş sabahın kollarındaHiçbiri yok artık sonsuzluk…
dört kapıdan geçmeye kırk ceminden seçmeye yedi dolu içmeye üçe durmaya geldikşahid seyirci değil şehid oyuncu değil kurda koyuncu değil çoban…
Çalıyor o gözlerinden o uzun saçsız boyacı; Gül-bombalı, atsız-arabasız, sakalsız boyacı. Dudaklarında bir ıslık var, yakasında bir çiçek, Solan renkleri boyamakta…
Nerdesin ey güzel aklım, gel beni benden koru! Ötelere kaçma bahtım, gel beni benden koru! İdrakimi düğümleme dost bildiğim kutlu gün…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Anne ölünce çocuk Bahçenin en yalnız köşesinde Elinde bir siyah çubuk Ağzında küçük bir lekeÇocuk…
İstanbul’da Boğaziçi’nde, Bir fakir Orhan Veli’yim; Veli’nin oğluyum, Tarifsiz kederler içinde. Rumelihisarı’na oturmuşum; Oturmuş da…
Bir gemici tanırım Kalbini bir limanda bırakmış Ya kaybolursa? Ağlar çocukluğundaki gibi Kalbini almaya gidecek…
Ben kibriti çaktığım zaman Hersey kırmızıydı yüzün olarak Ben kibriti çaktığım zaman Çünkü her yüz………………..
Bayılırım şu düzenli dünyaya Kışı, yazı, baharı, güzü, gecesi gündüzü sırayla Ağaçların kökü içerde Dalların…
Sıra hep son kadehe geliyordu Dudakların başkalarının masasında lâle Ben boynumdaki ipe bir düğüm daha…