Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Varlığından şu güzel ülkeyi kurtarsak da; Adımından kalan izler, lekedir toprakta!
Ben nice ayrılıklar gördüm ömrümce Kuşlar gördüm; kırılmış kolu, kanadı Ayrı düşmüş sevdiğinden kuşlar gördüm Hiç bir ayrılık bana bu kadar…
Yelkenler biçilecek, yelkenler dikilecek; Dağlardan çektirilen, kalyonlar çekilecek; Kerpetenlerle sûrun dişleri sökülecek! Yürü; hâlâ ne diye oyunda, oynaştasın? Fâtih’in İstanbul’u fethettiği…
Makas düşünüyordu: ne çetindi görevi, kesmek, ufaltmak, kırpmak her şeyi; unutmuştu acımaktan gülümsemeyi taş kesilmiş yüreğin çelikleşen çığlığı.Ben de isterdim kendimde…
Yorgunluktan başım düşüyor Gökte kanadı ayrıç ayrıç bir kırlangıç Dere gibi geçiyor içerimden Ekmek kurumuş Zeytin çekmiş yağını Yürüdüm yutkuna yutkuna…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Yorgun savaşçılarız, yengiler eskitti bizi Utanırız tadına varmaktan içkilerimizin Biri bütün güneşleri toplar, verme………………..
Gemiler geçer rüyalarımda, Allı pullu gemiler, damların üzerinden; Ben zavallı, Ben yıllardır denize hasret, Bakar…
İzmir! e götürüyorum bir gülü Sarı bir gülü………………….
Kimse duymadan ölmeliyim Ağzımın kenarında Bir parça kan bulunmalı. Beni tanımayanlar ”Mutlak birini seviyordu” demeliler.…
Bir çift güvercin havalansa Yanık yanık koksa karanfil Değil bu anılacak şey değil Apansız geliyor…
Neymiş ırk dediğin senin kardeşim, Neymiş beş kıtada birbirine vurdurulan? Düşün şöyle, Kadıköy’deki bir kahvede…