Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Sen ölüyorsun kardeşim öldüğünü bil Bile bile ve teamüden Ecel öldürmez insanı Kendisi öldürür Vakti zamanı gelince… Ben onun için yas…
Sarkilardan cikip geldi bir esmer ansizin Koyu renk gözleri cildirasiya hüzünlü Bir esmer geldi pencerelerden kapilardan Bir esmer geldi kokularla, baygin…
harpût kulaklarını sarkıt eski korkutlar çıkıyor karanlıklardan bacadan düşen harpûtgörmek istemiyorum gözümden ye beni duymak istemiyorum kulağımdan ye beni düşünmek istemiyorum…
Bir şey kaldı gecelerden birinde Senden. Öncesinde bilinmemiş bir şey, Silinmez bir ses gibi giden.. Kelimelerden büyük, kelimelerin içinde, Bir şey…
OLAYLAR VE ŞEYLER-ETİKA-48Evlenmeyi önemsiz bir olay sayanlar çok önemli sayanlar kadar yanılırlar. Çünkü yanılmayı önemli sayanlar da önemsiz sayanlar gibi yanılırlar.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
raylar düğümlenen yollar, tren bir gün ümit etmediğim bir gün alıverecekler seni benden. neler götürdüğünü…
Ben ki her akşam yatağımda Onu düşünüyorum. Onu sevdiğim müddetçe Yatağımı da seveceğim….
işte herkes yüz yüze şimdi geceyle karşılıksız suçlamalarla avutuyor kendini ‘senin aşkındır’ diyor uzun iç-çekişlerle…
Yavaş sessiz senin buyruğunda toplanır altın yavaş sessiz Yavaş sessiz senin buyruğunda dağılır buğday yavaş…
Savrulsa da uzaklara düşüncen Tıkansa da sevgimin pınarı Sıcaklığını taşıyorum içimdeUğraşsam da söndürme hızını Bastırsam…
Düşünürken buldum kayayı. Otlarla konuşmaktan geliyordum. Ölü bir yaprak, adını unutmuş bir sokak, sav dolu…