Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
sondan başa say saydam olmayana yılların yapraklarından doğru uçurumundan eksi dört tenhalığının suların okunaksız uzaklığından unutmak dayanılmazlıklarından doğru mumdan bir ormanın…
sevgilim, kışa rağmen çok soğuk dışarısı ellerin üşünüyor, ben kışkırıyorum yağıyor dünyanın en soğuk Afrikası kazara bir çığa iniyorum bir dağla…
Kırdın Kalbimi Cankörüğüm Ne zaman yağmur yağsa Bir buluşma yeri olurdun İstanbul’da rüzgâr soluklara Mavisi yasaklanmış deniz Kızıl tufanı yaratmadan daha…
Nerde okumuştum, bilmiyorum kim söylemişti: ‘kimseye borcum kimseden alacağım yok’ diye. Tumturaklı bir cümleydi; tuhaftı da, ekonomik terimlerle dillendiriliyordu özgüven. Gerçekten…
Bir ateşim yanarım külüm yok dumanım yokSen yok………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ben demedim mi Hazırlandılar Onların yüz bin kolları var Kırbaçları sert, yamçıları sağlam, atları kavi…
Arı mısın türkü boku musun ne Seviyorum seni taşıran damla Adın yazılı gün sonlarına Kaldırdığın…
Alıp içinde sesler uçuşan bu aksamdan Hafızamı bir deniz kıyısına çeken yol, Aydınlık rüyaların peşine…
Alnimdaki biçak yarasi Senin yüzünden; Tabakam senin yadigarin; ‘Iki elin kanda olsa gel’ diyor Telgrafin;…
Eskisi gibi yaşıyorum Gezerek, düşünerek.. Yalnız biletsiz biniyorum vapura, trene Pazarlıksız alış-veriş ediyorum.Geceleri evimdeyim, rahatım…
Git oldu can, sürgün geldi dayandı Sürgün yine geldi dayandı Kitapları topladım, çocukları giydirdim Hadi…