Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Besbelli ölümüm sabahleyindir. İlk ışık korkuyla girerken camdan, Uzan, başucumda perdeyi indir, Mum olduğu gibi kalsın akşamdan.Sonra koş terlikle haber vermeye,…
BİLAdının üstüne Anılar koyma. Sen mezar değilsin.Anılar Adının ardından gelsin. Sen duvar değilsin.
Yılan yürümesine nazire yapma çocuk Olacaksan kendin ol, aslından kopma çocuk Kesinlikle doğru ol, doğru yollarda yürü Aklın varsa çığır aç,…
Kekremsi bir hayat dilimindeyiz Bakır tadında geçiyor günler Tutmuş yolları bir sürü harami Geleni geçeni sigaya çekmekteŞüphesiz onlar ölüm getiricilerdir Ve…
Yitirilince güneş esmer bir bulutun gölgesinde hayata kulak ver deniyor seni yeni bir iklimdeHayata kulak ver ginle toprağın sesini nasılda anlatır…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Kuşçu amca! Bizim kuşumuz da var, Ağacımız da. Sen bize bulut ver sade Yüz paralık.
Dört kişi bir parkta çektirmişiz Ben, Oktay, Orhan bir de Şinasi Anlaşılan sonbahar Kimimiz paltolu,…
İşte kurşun kubbeler şehri İstanbul’dasın Havada kaçan bulutların hışırtısı Karaköy çarşısından geçen tramvayların camlarına yağmur…
Şiir yazdım bunca senedir Ne buldum? Eşkıyalık edeceğim bundan sonraHaberi olsun yol kesenlerin İş yok…
Daha ben ilk kazmayı vurmadan Elime gelen Karabitki’li testi, Nefertiti’nin mutfağı sayılan yerde Koyu sır…
Duydugum yoktu ne vakittir Güvercin sesi, kumru sesi, pencerede; İçime gene Yolculuk mu duştu, nedir?…