Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Gözlerin olmasaydı, beni ağlatmasaydı Alıp giderdim başımı uzak iklimlere yarın Hani bahar gelince pembe güller açar ya Senin de öyle mektupların.…
Hiç kimse senin kadar yakıştıramamıştır hüznü kendine Hüzünler ki aşkın ve şiirin yıllanmış sarabıdır damıtılmıştır acıların imbiğinden Hüzünler ki şairlerin yüreğiden…
Tevazuu severdi, kaynatıp taşırdılar Girdi hırs ambarına, çıkamadı bir daha…Haramla yağladılar, kibirle pişirdiler Bulanık göl ettiler, akamadı bir daha…Yakın arkadaşları çöplük…
Kim demiş kanun alınmıştır ayaklar altına Böyle bir halin vukuunda hamiyet çiğnenir. Devleti yolsuz görenler halt eder bir beldede, Kaldırım olmazsa…
VARIKazandıklarım bitti, yitirdiklerim kaldı. Söylediklerim yitti, dinlediklerim kaldı. Bir bilmek ülkesinin düşün-ili’ne vardım; Öğrettiklerim gitti, öğrendiklerim kaldı.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Çok uzun bir gündü aşka dönüyordum Çok uzun, yavrum, çok uzun seni sevmekten İşte diyordum…
Kim söylemiş beni Süheyla’ya vurulmuşum diye? Kim görmüş, ama kim, Eleni’yi öptüğümü, Yüksek kaldırımda, güpe…
INe kadar güzel şey; Yolun üstündeki bina Yıkıldığı zaman Bilinmeyen bir ufuk görmek. IIKaldırımın kenarına…
-Bu cadde nereye çıkıyor? Bir güle bakıp böyle diyorum…………………
Oruç, ruhun sesi gelir her yıl Gümüş topuklarını dokundurur kalbimize Vücut dönmeğe başlar bir tapınağa…
İçkiye benzer bir şey var bu havalarda Kötü ediyor insanı, kötü Hele birde hasretlik oldu…