Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Senden önce bir Rum papazdım Sakallarıyla bir eski korudan Meryem dağlarını ünledim miydi Keçiler şaşırırdı yolunuAllah için ben insan değildim Ellerin…
Şüphemin dalgaları her dini boğdu, aştı, Gönlümün yolları gittikçe karanlıklaştı.Bir teselli veremez bilgi denen şu kötürüm, Hele imân ise, o köhne…
On beşine bastımı dudaklarında bir türkü elinde bayrak kavga sokaktaki oyuna benzer artık çocukluğu benzemez çocukluğaDeniz okşayabilir mi sarışın bir dağın…
sakal bırakan adamlar bizdendir suretini allah’ın yarattığı gibi karşındakine tutan işte yer yorgunluğunun doğrulttuğu sürgünler havada bağdaş kurmayı yüreklerinden öğrenmişlerdir düşünmek…
Anamın amına kar yağdı Sonra öyle bir güneş doğdu ki güneş
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
ben bütün hüzünleri denemişim kendimde canımla besliyorum şu hüznün kuşlarını bir bir denemişim bütün kelimeleri…
Güzel kadınları severim, İşçi kadınları da severim, Güzel işçi kadınları Daha çok severim.
Kuşlar geçer bulutun üstünden Yağmur yağar bulutun üstüneKuşlar geçer trenin üstünden Yağmur yağar trenin üstüneKuşlar…
Gelir dalgın bir cambaz. Geç saatlerin denizinden. Üfler lambayı. Uzanır ağladığım yanıma. Danyal yalvaç için.…
Akşamüstüne doğru, kış vakti; Bir hasta odasının penceresinde; Yalnız bende değil yalnızlık hali; Deniz de…
Böyle gece yarısından sonra Ne diye ışık yanar bu dağ evinde? Ne yaparlar acaba içerdekiler?…