Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Pekçok “yılan ses çıkararak kenardan bakarlar bahtıma, Süzüle kıvnla kötüler, tırmanırlar tahtıma. Sanki, hayat evimi saran karanlık azmış gibi, Tahammül edemezler…
Bu şehrin sokaklarında her akşam yorgun Sarışın kızlar dolaşır. İsimleri teker teker benim üstüme çıkar Sevdasını başkaları paylaşır.Bu şehrin evlerinde esmer…
Yeni bir muğ-beçe gelmiş yine meyhanemize Yeni bir zülf takılmış hele bak şânemizeKâfirin başka cihetlerde mi bilmem gönlü Kulak asmaz niye…
Ölmüşlerle uğraşılmaz demişler, Hikmetini bize soran olmadı. Bu bir rüya altı bin yıl görüldü, Uyanıp da daha yoran olmadı.Bilinsin ya Âdem…
Kahkaha atmayı bırak bir yana, Tebessüm bile yakışmıyor bana… Baksana çocuğum, Baksana! Pınarlarım susamış, Ekmeklerim acıkmış.. Sürmüşüm tarlaları, Dua tohumları ekmişim.…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ben uyandım bir aşk demekti bu dünyada -Sesin, bir gülü bırakmak gibi bir şeydi Karaydım,…
Susup bekleyerek yaşlanıyordu şeylerin uğultusu arasında içi ağırlaştıkça rüzgara çıkıyor siliyordu kendini durmaağrıya ağrıya………………..
sela verilirken kalktık kahveden , cumaydı,yılın en beklemiş günü, yemeni gibi üstünde tabutun, gölge veren…
Ölüm daha kolaydır sevmekten, der ya Aragon Anla ki ölüme benzer sevmek. Sözcükler ki alevdir…
Sarhoş oldum da Seni hatırladım yine; Sol elim, Acemi elim, Zavallı elim!
Kuşlarını salmıştır çatılar Ve hasatçı bir gökyüzü ki Eğilip üstüne düşecek kadar Taştan ağzıyla öpmüştür…