Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
ben çoğu zaman akşamları yolculuğa çıkarım yıldız yukarı unutsun diye onca pisliği çirkinliği gözün yuvarı ordan seyrederim ayın som ışığında tedirgin…
Odalarda oturdum Odaları kapladım Sokaklara ………………..
Saçların Gözlerin Dudakların Ne güzel yolculuğum Rüzgarlara Denizlere Göklerin Meyvelerin Sonralar dünyası ömrümün.
bu gece ne bir yıldız, ne ay var yaşlı gecede hüzne yer yok yüreğimizde hüzne yer yok nasıl olsa kıramazlar filizlerini…
Bizler, iki köpek yavrusu ölmesin diye savaş meydanını, savaşı kaybetmek pahasına değiştiren bir merhamet peygamberinin ümmetiyiz. İnancımız, bağışlanacağımızı öngören ve Kuran’da…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Balmumundan bir şehir arkadaşlar ülkesi İçinde yanar durur yalanın lambaları Benim hakkımda yalan, senin hakkında…
Saat Çini vurdu birden: pirinççç Ben gittim bembeyaz uykusuzluktan Kasketimi eğip üstüne acılarımın Sen yüzüne…
Köle sahipleri ekmek kaygısı çekmedikleri için felsefe yapıyorlardı, Çünkü Ekmeklerini köleler veriyordu onlara; Köleler ekmek…
Manzara uyanır doğrular kendini Neden sonra gökyüzü gelirAynasını tutar………………..
Çekirge bulutu içinde Koynuma soktuğun ekin; Çalgılar ikidurur sürgün ilinde, Bir gözü mavidir bir………………..
Odada Neydi onlar, açmalık belki; Camekânda neft, güherçile, Belki de rum ateşi.Yanıbaşımızda Bir su akardı…