Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Şu yalan dünyanın boş olduğunu Bilip de yaşarsan en büyük sensin Hissedip bir kalbin taş olduğunu Yine de seversen en büyük…
Bir mum yanıyordu bir evin bir odasında O evde bir de kedi vardı. Geceler indiğinde kendi havasında Mum yanar, kedi de…
Öyle derinlere cam kırığı mavisi denize Öyle derinlere içinde boğulduğum keder nehirlerine Öyle derinlere içinde boğulduğum ezik gözlerine Öyle derinlere eski…
Sen hayatımın en vazgeçilmez aşkı Sen uğrunda en çıldırdığım esmer Sen yolunda savaşlar verdiğim sevdam Sen uğrunda ölümlere gidip geldiğim Sen…
Birer birer açıldı pencerelerim birini yıldızlar geceler kapladı birinden kışlar belirdi birinde renkler dağıldı pırıl pırıl.Sesler geldi bir yerden bir bahçeye…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Beş kere yedi mi dediniz, dursun Yıldız, poyraz, gündoğusu, dursun fasulya mı dediniz, dursun Ben…
Sizin için, insan kardeşlerim, Her şey sizin için; Gece de sizin için, gündüz de; Gündüz…
Öperek uyandırdım bu sabah ayrılığı. Fırından yeni çıkan bekleyişler satın aldım. Kırmızı mavi ekoseli yalnızlığımı…
Öyle güzel ki ölürüm artık Beyaz uykusuz uzakta Kars çocukların da Kars’ı Ölüleri yağan karda…
Siz hürsünüz; siz şartsız ve kayıtsızsınız Bir balığın, bir siyah, bir kara balığın İncecik kılçığı…
Yan yana başlarımız yastığın üstünde, Neyi seyrederiz gözlerimiz yumulu! Yaklaştır kuşlarını uçurmuş yüzünü, Tut yüzüme…