Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Şu yoksul,ışıksız sokaklardan geçerken akşamüstleri Elimde yiyecek file………………..
Yağmur duasına çıkmış köylüler Aptes almış Göğe el açıp Yedi rekat namaz kılmışlar Üç keçi kesmişler sonra Sana fazla düştü bana…
Çocuk, çok sevdi ağacı… Verirdi ona, her kış Çiçekleri olaydı! Ağaç, çok sevdi çoçuğu… Öperdi altın saçlarından Dudakları olaydı! Ve ona…
Ben çakıl taşıyım küçük Ben kaldırı………………..
Perdeleri kapat, sevgime tanık istemem Işığı sondur, gel otur yanıma konuş Er geç anlaşacağız başka çaremiz yok Sonra sevişeceğiz, bu düzen…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Düşünürken buldum kayayı. Otlarla konuşmaktan geliyordum. Ölü bir yaprak, adını unutmuş bir sokak, sav dolu…
Bir lamba yanıyor, hafif ve sarı; Garip bir yolculuk, tren ve Gülce. Bir hançer bölüyor,…
Porsuk nehrinin geçtiği kadınlar Hepsine yüzer kere rastladım en azdan Umutsuz sevdalara tutulmak onlarda Bozkıra…
Sokakta giderken, kendi kendime Gülümsediğimin farkına vardığım zaman Beni deli zannedeceklerini düşünüp Gülümsüyorum.
Ben de günahkâr kullarındanım Allahım… Bir kulhuvallahi bilirim dualardan, Bir de yarabbi şükür demeyi doyunca.…
Bir rüzgar ilk başında belli Gökyüzünü çocukları büyütmüş Denizle kuşlarla evlerle var Dünyaya aşk diye…