Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
çocukluk arkadaşım petit-poucet yamyam devin kilerindedir küçük kızkardeşi ormanda ağlıyor tin tin eder kabâcik beni bırakıp giden babâcıkormanlardan güneşli tarlalara koşan…
Gözleri görmeyen Eşber, Dünyayla barışık Gözleri açıklar Dünyaya kapalı, Yağmurdereli`yle birlikte Savaş için, Rusça niyet Yani hayır, Yağmurdereli`yle birlikte Barış için…
Ben bu kapıyı araladımsa, Odayı anlatmak içindi. Bir sürü özlem girdi oysa. Erken koparılmış üzümler gibi. Araladımsa..Ben bu kapıyı açtımsa, Aralamayı…
Ne etsem berabere bitmedi o yılgın maç Herkes bende kalanı küçük bir sıyrık sanır Sen aklıma düştükçe içim nasıl izdiham Terkedilmiş…
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi Neydi çekip kendine, beni bağlayan Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan Elleri ta içimde o dev…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada Nasırdan çektiği kadar Hatta çirkin yaratıldığından bile O kadar müteessir değildi;…
Biliyor musun sen bir şiirde ilk satırsın ilk sözcük Beyaz bir gül Beyaz bir gül…
İstanbul’dan ayva da gelir, nar gelir Döndüm baktım, bir edalı yar gelir, Gelir desen dar…
Merhaba diyoruz ölü teyzelerimize çocuklar merhaba diyorlar o şiirlerimizin eşik………………..
Bir gemici tanırım Kalbini bir limanda bırakmış Ya kaybolursa? Ağlar çocukluğundaki gibi Kalbini almaya gidecek…
her ağacın arkasından karşıma siz çıktınız öylesine çoktunuz ki bunaldım yalnızlıktan rüzgarınız esiyordu dağ taş…