Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
– Yetik Ozan’ın aziz ruhuna rahmet dileklerimle -Zaman bir sapan lastiği Taş oldum kurtulamadım. Kaderim hava boşluğu Kuş oldum kurtulamadım.Sevdiklerim gider…
Yalnızlığa düştük mü gümüş rengi bir zaman Çığlık çığlığa geçer o suskun aynalardan.Karanlık gecede söz bir kirpik gibi ışır Bakışır can…
Sevgilim karakol menekşesi bıçkın İsmetpaşaya dik dik bakan joplu sopalı Anafartalar pervazındaGörülsün diye içim dışım yalın giyineceğime dair ona söz verdiğimi…
yüzüme sevgi dolu bakarken canımı acıtıyorsun, sokaklar tekin değil kuytu bir köşe bile bırakmadılar bize rasgele işlenen cinayette tek ipucu sözlerin…
Mektup yazdım Hasan’a, ha Hasan’a ha sana…Oğul bir mektup yaz bizim Hasan’a, Bıldırki itlerin çoğu öldü de Tor tosunlar kayış yardı…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Küçük kızları ve ölümü kuşatır yüzü Önce küçük kızları sonra ölümü Yıkar yüreğime öptükçe
Neymiş ırk dediğin senin kardeşim, Neymiş beş kıtada birbirine vurdurulan? Düşün şöyle, Kadıköy’deki bir kahvede…
-I-Art çocuk, Muhyiddin Çelebi, Molla Fenari’nin kısık fitili; Okuduğu her beyitten sonra Gülsuyuyla yıkardı ağzını;…
IDamlara bakan penceresinden Liman görünürdü Ve kilise çanları Durmadan çalardı, butun gün. Tren sesi duyulurdu…
Bilginlerimiz sağolsunlar Bir vitamin………………..
Ak odada oturur Kapısı penceresinden çokGözlerinde yıldızlar Serin yerde dururBir e………………..