Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Rasgele bir akşam vakti geçmiş bir dua kitabının ıslak sayfalarını bulanlar oldu- ağlaması çoktan dinmiş bir kayanın dibinde…
Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, Birinciliği beyaza verdiler.
Sensizliğin ölüme benzediği o yerde Bir el uzanır çeker beni yaşamaktan O kalır dolu, hüzün dolu gecelerde Birer kan çanağı gözlerim…
Çünkü gök sıkıntıyla ağar rüzgâr buruşur, bir yaprak düşer ve kaçıyordur solgun mavilikte maviler ve al geyikler. İşte altın ve kara…
Bir kadın başı duvarda Uzanmış süzüyor beni, Ve gülünç kuşlar dallarda Kırpıyor kirpiklerini.Eriyen parmaklarımd………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Çocuklar uyanır geceleyin Bir şey ararlar karanlıktaUyanır kadınlar geceleyin Yüzük takarlar karanlıktaGeceleyin kediler uyanır Bize…
Şapka dolusu çiçekle gelen şair Cemal Süreya, keşke çıkıp gelseydi şimdi, şu sisli havaların en…
işte herkes yüz yüze şimdi geceyle karşılıksız suçlamalarla avutuyor kendini ‘senin aşkındır’ diyor uzun iç-çekişlerle…
İlkokulu bitirdiği gün Cumhuriyet şairi, Saçında kurdelesi Lozan gibi; Sonra her yıl öldürüldü, öldür………………..
Sen kış güneşi misin Yakarsın ısıtmazsınBir ırmağın ortası yoksa Seni mi hatırlayacağımBu dünyada olup bitenlerin…
Ağzımın tadı yoksa, hasta gibiysem, Boğazımda düğümleniyorsa lokma, Buluttan ne………………..