Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Deniz moruna kaptı beni Getiriyor götürüyor Zifiri bir laciverdiye doğru… Dalgalar ki yavaşlayan darbeleri kalbimin Vuracak ve duracak elbet o ziftli…
neyim varsa sana bırakmalıyım deniz sende geçmeli mevsimlerim sende çiçek açmalı ağaçlarımsende yaşamalıyım deniz asi ve hür sende ölmeliyim bulutlara bakarak
İstanbul’a yolun düşerse bir gün Gel de bitirelim kalan hesabı Mekanım hep aynı gittin gideli Ya Çiçek Pasajı ya da Kumkapı…
Gözlerini açtın ki İstanbul davulsuz zurnasız! ..Soğukbekarodalarının sıcağı oğul şekeri erimez sohbetinin çaya vuran mahzunluktanTersyüz bir temerküz
Suların içinde, kaygısız Yaşayan minnacık balıklar. Doğan günle aydınlık dünya Akşamla, karanlıklar.Geceler bir tuhaf, ıssız Delişmen rüzgârlar gezinir. Bir alabalık ki…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada Nasırdan çektiği kadar Hatta çirkin yaratıldığından bile O kadar müteessir değildi;…
Böyle gece yarısından sonra Ne diye ışık yanar bu dağ evinde? Ne yaparlar acaba içerdekiler?…
Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamayaKalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar Evler çocuklar mezarlar çizerek…
Saat on ikiden sonra, Bütün içkiler, Şaraptır.(Yeni Yaprak, sayı:14, Şubat 1990)………………..
konuş sesin durmasın gün doğdu ve battı kuşluğu atladık uzun kuşluğumuzu, sen gelmeden önce ceylan…
Kollarında eski balık dövmeleri teodor kasap perhiz ahali içmez ey türkçe rakı çıkmıştır kapalı ve…