Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Düşününce uzaklarda olduğunu öyle uzuyor ki zaman… Bugün ne? Hafta bitti bile. Bana sorarsan daha günler var. Ne acı günlerle ölçülüyor…
sevdiğini alamayan bütün müezzinlere…bir trapezin durması gibi suya içime çok yüksek bir yerden atlar mısın leyla başın kaşın yarılsa diplerime çarparak…
Akşamın yaklaştığı saatlerde Kahrolursun, görme ağladığımı Başlayan düşü şafakla birlikte Dağıtır ansızın her gün batımıSenden ………………..
Dünya pazarını dolaştım durdum Dikenler gül oldu para deyince Yıllanmış nefretler bir anda bitti Ateşler kül oldu para deyinceOrtada ne engel…
Önce, büyük büyük düşündüm. Sonra, büyük büyük yaşadım. Ne varsa, onlar aldı. Şimdi, bana-küçük/bir ölüm kaldı.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Dostlarımız geldi hafif danslar geldi Şeker verdik aslan yeleleri aldık kırk kapı açtık Kırk kapı…
Ağaçlar ki atlar gibi ayak üstü Uyurlar, başlarında düş torbaları, Dalgın, el ele geçiyorduk uykulu…
Bir de var sen koynumda yatıyorsun Güzelsin güzelliğin mutlak amenna Kızlığın m………………..
Ah! artık benim de benzim sari, Damar kanımı dolaştırmıyor. Hiçbir kıyıya ulaştırmıyor, Beni Sehrazad’in masalları.Anlamıyorum…
Tanrı sen ne kadar güzelsin bir hiç olarak ormansın belki bilmiyorum belki ormanda bir ağaçsın…
İşte ölüm şu derin taçlı şiirdir bak Duman adamları maskeli katanalarıyla geçiyor Çalan bir bandonun…